NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Gdzie jest Kári? - Pakuje się.
- Pakuje? - Tak, przenosi się do nas na jakiś czas.
- Czemu? - Co ty sobie myślałaś?
- Myślałam, że mogę... - Że możesz co?
Że możesz co, Kato?
Kłamać? Nie rozumiem cię.
Jak mogłaś w ogóle pomyśleć, że Kári brał w tym udział?
Był świadkiem, nie sprawcą!
- Mogę to naprawić. - Tak?
Tylko z nim porozmawiam.
Kári, posłuchaj mnie.
Rozumiem, czemu jesteś na mnie zły.
Tak bardzo cię kocham. Przyrzekam, że ci to wynagrodzę.
Czemu mi nie ufasz?
Czemu mi nie uwierzyłaś?
Ja tylko chciałam...
musiałam się upewnić.
- Chodziło mi o ciebie. - Nie chodziło ci o mnie.
- Kári, spakowałeś się? - Tak.
Kári?
Kato, kochanie.
Kochanie.
Hej, przepraszam.
Cześć, Steinþórze.
Pamiętasz mnie?
Tak.
Jak się czujesz?
Boli mnie jak cholera.
Ale cieszę się, że żyję.
Dziękuję.
Muszę zadać ci kilka pytań.
W porządku?
Tak.
Wiesz, jak Kristján cię znalazł?
Gdy wyszedłem z więzienia,
skontaktowałem się z nim z powodu tego artykułu.
- O szkielecie w Hvalfjörður? - Tak.
Rozmawialiśmy o Tommim i Valhalli...
i pożegnaliśmy się jak kumple.
Potem nagle się tam pojawił...
i pamiętam tylko, że się obudziłem i pan tam był...
Wiedziałeś, że to były szczątki Tómasa.
Zgadza się?
Ta zapalniczka.
Jak ją zobaczyłem na zdjęciu, wiedziałem, że to Tommi.
Zapalał ją dla mnie za każdym razem, jak miałem koszmary.
Miałeś coś wspólnego z jego śmiercią?
Oczywiście, że nie.
- Niektórzy sądzą inaczej. - Gówno prawda.
To opowiedz, co się stało tej nocy, gdy zniknął.
Brynja...
Brynja przyszła do nas...
w nocy, słyszałem jej kroki na korytarzu.
Gdy otworzyła drzwi do naszego pokoju...
Tommi wiedział, że nadeszła jego kolej
i dlatego miał ze sobą nóż.
Chciał to zakończyć.
Chciał to zatrzymać dla nas wszystkich.
Potem wyszedł i Brynja zabrała go do piwnicy,
gdzie zawsze czekał na nas ten mężczyzna
i...
A potem,
jakieś dwie lub trzy minuty później, usłyszałem, jak mężczyzna zaczął krzyczeć.
Potem
o mało nie wyszedłem z pokoju, ale Brynja wróciła i zamknęła drzwi.
Następnego dnia...
powiedzieli nam, że Tommi uciekł.
Że go szukają. Ale ja wiedziałem, że to nieprawda.
Zabili go. Tamtej nocy go zabili.
Wiedziałem, że tak było.
Skąd ta pewność, że tak było?
Bo mieliśmy... mieliśmy uciec razem.
Witam serdecznie na konferencji prasowej.
Zaraz poprosimy państwa o pytania.
Prosiłbym, by były zwięzłe i na temat.
Ale najpierw komendant główny powie kilka słów.
Dziękuję. Jak wiecie, ostatnio pracujemy pod olbrzymią presją,
ale zbliżamy się do końca największego śledztwa w sprawie morderstwa w Islandii.
Jesteśmy winni wdzięczność policjantom, którzy pracowali dzień i noc
- nad zamknięciem tej makabrycznej sprawy. - Proszę.
Ogłosimy wyniki śledztwa publicznie, ale na razie
- prokuratura przejęła sprawę. - Wybacz. Obudziłam cię?
- Skądże. - Nie odbędzie się proces kryminalny,
ale sąd zadecyduje, czy i jakie odszkodowania
- zostaną przekazane... - Nie mówiłaś, że rozwiązaliście sprawę.
Czy przesłuchaliście podejrzanego o udział w zaginięciu chłopca z Valhalli
trzeciego października 1988 roku?
On nie...
W tej chwili nie możemy udzielić tej informacji.
Czy sprawa zaginięcia będzie dalej badana?
Obecnie uważamy,
że te dwie sprawy są tak naprawdę...
Tak, naturalnie. Zajmiemy się sprawą śmierci chłopca
i przyjrzymy się Valhalli i wszystkiemu, co może tłumaczyć jego zaginięcie.
Czy znaleźliście narzędzie zbrodni i czy są na nim ślady?
Tak. Odnaleźliśmy dwa narzędzia zbrodni.
Jedno zostało znalezione na miejscu zdarzenia
i są na nim odciski palców. Drugie znaleźliśmy wczoraj przy zmarłym.
Obecnie jest ono poddawane badaniu w celu poszukiwania śladów.
Według moich źródeł podejrzany
zastrzelił się pistoletem służbowym,
który należał do ścigającej go policjantki.
Można prosić o komentarz?
- Skąd się wzięła ta informacja? - Czy można było temu zapobiec?
Czy przejęcie broni policyjnej
przez mordercę powinno być uznane za niekompetencję?
- Co ona tam wie? - Nie szukajmy tu kozłów ofiarnych.
Zbadamy każdy aspekt tego wydarzenia i ustalimy,
co naprawdę zaszło.
Policjantka, o której pani mówi, jest na zwolnieniu i zgodnie z prawem
złoży zeznania w odpowiednim czasie.
Ale nie zapominajmy, czemu się tu zebraliśmy.
- Chodzi o zamknięcie sprawy... - To sami idioci, Kato.
W porządku zatem.
Za granicą sprawy tego kalibru
często się ciągną miesiącami, a nawet latami.
Nam udało się zakończyć śledztwo w tydzień.
Ale to nie koniec pracy. Wszystkie raporty powstaną pod nadzorem Helgi i jej ludzi.
Prokurator generalny zażądał priorytetu dla sprawy Steinþóra Jónssona.
Ale chcę wam wszystkim podziękować za niesamowity wkład pracy.
Jak się teraz czujesz?
W porządku.
A jak sytuacja w domu?
Jak to?
Miałaś dużo na głowie, a w połączeniu ze stresem to może...
Moment. Sugerujesz, że moje sprawy osobiste
są odpowiedzialne za to, że zabrał mi broń?
Niczego nie sugeruję, Kato.
Rozumiem, że jesteś zła na to, że musisz tu być.
Ale to obowiązkowa część ewaluacji i dobrze o tym wiesz.
Celowano w ciebie naładowaną bronią.
Ktoś zabił się na twoich oczach.
Takie rzeczy należy przepracować.
Trauma tego rodzaju może zapoczątkować lawinę
i niekorzystnie wpłynąć na twoich bliskich.
Nasze rodziny nie zawsze wiedzą, przez co przechodzimy...
ani skąd bierze się w nas ten gniew.
Ja...
Myślałam, że mnie zastrzeli.
Że już nigdy nie zobaczę Káriego.
A mimo to...
jakaś część mnie go rozumie.
Kogo rozumie?
Kristjána.
Tej rodzinie zabrano syna
i wysłano do Valhalli...
gdzie był bity, molestowany...
i prawdopodobnie go zabito.
On myślał, że to ich wina.
Więc się zemścił.
Myślisz, że postąpił słusznie?
Oczywiście, że nie.
Ale gdybym straciła Káriego...
A te ewaluacje...
Ile one zwykle trwają?
O to się nie martw. Zajmą tyle, ile będzie potrzeba.
- Znaleźliście coś o Guðmundurze? - Jeszcze nie.
GUÐMUNDUR - AUTOPSJA
RAPORT Z AUTOPSJI
Kristján użył gazu pieprzowego przeciw Guðmundurowi.
- Tak? - Tak.
Załatwisz mi resztę raportów z autopsji?
Jasne, nie ma sprawy.
Zabierano nas do piwnicy.
Było tam ciemno, właściwie nic nie było widać.
Ale pamiętam dźwięki.
Kapanie wody.
Jak prysznic albo przeciekająca rura.
POLICJA
AUTOPSJA - WNIOSKI: GUÐMUNDUR FINNBOGASON
I co sądzisz
Całkiem sporo rzeczy nie do końca pasuje.
Guðmundur jest młodszy od reszty.
Silniejszy. Może dlatego Kristján użył gazu pieprzowego.
I...
FANNAR: JESTEM TU
Poza tym...
morderstwo Brynji było inne
niż Þóra, które z kolei było inne niż morderstwo Ómara.
Kristján ewoluował jako morderca po każdej śmierci,
- co nie jest aż tak niezwykłe. - Ale to nie wszystko.
W garażu Kristjána znaleźliśmy informacje o Brynji, Þórze, Ómarze i Steinþórze,
- ale nic o Guðmundurze. - Nic?
Absolutnie nic.
Cięcia na ciele Guðmundura były słabsze niż u reszty ofiar,
zadano je z mniejszą siłą.
Nie przecięto mu oczu. Nie znaleźliśmy zdjęcia z Valhalli.
Odciski butów są inne niż te z domu Ómara.
Po prostu za wiele tutaj nie pasuje.
- Mówiłaś o tym komuś jeszcze? - Nie.
Chciałam najpierw omówić to z tobą.
Napiszesz raport? Porozmawiam z Magnúsem.
- Mogę to zabrać? - Tak, wszystko skopiowałam.
Proszę.
Smacznego.
Nie wiem, czy to pomoże,
ale chciałem przynieść nowe listy do taty, na wszelki wypadek.
Wielkie dzięki. Każda nowa informacja jest cenna.
Jak ci idzie Valkyrie?
Kiepsko. Zawsze ginę.
Jak się czujesz? Po tej całej sprawie z tatą?
Sam nie wiem.
Nie.
Możesz ze mną porozmawiać o wszystkim.
Czasem sama rozmowa pomaga.
Chciałem tylko przynieść listy. Myślałem, że to pomoże.
Bardzo dobrze.
Ale jeśli chcesz porozmawiać o innych rzeczach...
mogę cię wysłuchać.
Muszę już iść.
- Muszę wrócić przed mamą. - Nie, usiądź i porozmawiajmy.
- Naprawdę muszę iść. - Nie idź, Fannarze.
Hej.
Jasne.
Otrzymaliśmy wszystkie dane o telefonie Guðmundura?
Tak, a co?
Mogę prosić o kopię?
Mam ją tutaj.
Wysłane.
Coś nie tak?
Nie, tylko coś sprawdzam.
Okej.
WYKAZ POŁĄCZEŃ - GUÐMUNDUR FINNBOGASON 12.55 - WYCHODZĄCE - 779-2788
20.40 - WYCHODZĄCE - 779-2788 23.55 - WYCHODZĄCE - 779-2788
KSIĄŻKA TELEFONICZNA ONLINE
WITAMY W NOWEJ, ULEPSZONEJ WYSZUKIWARCE
SELMA HÁKONARDÓTTIR DZIENNIKARKA - TEL: 779-2788
STACJA RÚV
Dobry wieczór.
Dzień dobry, ma pani chwilę?
Za 15 minut wchodzę na wizję.
Czemu pani rozmawiała z Guðmundurem Finnbogasonem
w dzień jego śmierci i dzień wcześniej?
Dasz nam chwilę?
Guðmundur skontaktował się z nami. Mówił, że chce rozmawiać o Valhalli.
- Chciał pokazać mi zdjęcia. - Jakie zdjęcia?
Zdjęcia z Valhalli. Nie znaleźliście ich u niego w domu?
Mówił, o czym chciał pani powiedzieć?
Mówił o przemocy, o której wiedzieliśmy już wcześniej.
Miał też opowiedzieć o zniknięciu Tómasa.
O zniknięciu Tómasa?
Tak, ale jak mówiłam, nie udało nam się spotkać.
Przez telefon nie chciał powiedzieć nic więcej.
Okej, dzięki.
Guðmundur miał przekazać Selmie jakieś zdjęcia.
Gdzie one są?
I czemu w garażu Kristjána nie było niczego o Guðmundurze?
To nie ma sensu.
Zobaczymy, co powie Helga.
Poproszę Hugrún, by przesłała jej wszystko z samego rana.
Dobra.
Słuchaj, zmieniając temat,
Elsa poprosiła, bym zapytał, czy wpadniesz do nas na kolację.
O ósmej?
- Pewnie. Z chęcią. - Dobrze.
DZIENNIK
SPRAWOZDANIE POLICJA STOŁECZNA REYKJAVÍKU
SPRAWOZDANIE: POLICJA BORGARNES
- Arnar! - Cześć.
Wchodź. Szybko, na dworze jest mróz.
- Jak za dawnych czasów. - Tak.
- Jak to jest wrócić do domu, Arnarze? - Wyraźnie pamiętam ten zapach.
- Zapach? - To miejsce wciąż pachnie tak samo.
- Tak? Mam nadzieję, że ładnie. - Oczywiście.
Gdy Magnús powiedział, że wpadniesz, uznałam, że zrobię twoje ulubione danie.
- Czyli? - Wędzoną kiełbasę w słodkim sosie!
Arnarze, możemy porozmawiać?
Rozmawiałeś z Hugrún i Helgą o Guðmundurze?
Tak, Helga jutro się tym zajmie.
Okej. Świetnie, jutro omówię to z nią szczegółowo.
Posłuchaj.
Dzwonili do mnie dziś z Oslo.
Chcą, byś natychmiast tam wrócił, skoro zamknięto sprawę.
- Wcale nie zamknięto. - Wiem.
I robiłem, co mogłem, by cię tu zatrzymać na dłużej.
Ale prawda jest taka, że już tu zrobiłeś, co miałeś zrobić.
Rozumiem.
Kiedy wyjeżdżam?
Z tego, co wiem, zarezerwowali lot na jutro wieczór.
Nic się nie martw, Arnarze.
Jutro omówię wszystko z Helgą.
Jasne. Okej. Świetnie.
Na pewno nie zostaniesz na kolację?
Nie, dziękuję. Jestem najedzony.
Okej.
To Kata. Wygrywała wszystkie zawody pływackie, w jakich brała udział.
Szkoda, że nie widziałeś jej w wodzie. Była jak delfin.
Mamo!
- Posprzątam ze stołu. - Dzięki, mamo.
Chciałem tylko się pożegnać.
- Wylatujesz? - Tak, jutro.
To kiedy się widzimy następnym razem?
- A ty jak się trzymasz? - Dobrze.
Mam masę czasu na robótki na drutach.
Jak praca?
Właściwie to drugi powód, dla którego tu jestem.
A może trochę lasagne?
Nie, dziękuję.
Mamo! On nie jest głodny.
Jak to możliwe? Sama skóra i kości.
O mój Boże. Przepraszam.
Mówiłeś o pracy?
Nie mogę zdradzać szczegółów, jak jesteś na zwolnieniu.
Daj spokój!
Ale Hugrún znalazła
pewne odchylenia dotyczące morderstwa Guðmundura.
Jakie odchylenia?
Został zaatakowany gazem pieprzowym
i nie znaleźliśmy nic o nim w garażu Kristjána.
- Jak to możliwe? - Nie wiem.
- Rozmawiałem ze Steinþórem. - Tak? Co powiedział?
- Że nie zabił Tómasa. - Wierzysz mu?
Mówił, że w noc zniknięcia Tómasa słyszał
krzyk mężczyzny dochodzący z piwnicy.
- Krzyk mężczyzny? - Prawdopodobnie tego, który ich gwałcił.
Steinþór mówi, że Tómas miał nóż. Mógł go zranić.
Myślisz, że mówi prawdę?
Naprawdę nie wiem.
Sądzę, że Helga i reszta to sprawdzą.
Ale przede wszystkim chciałem ci podziękować za udaną współpracę.
Nawzajem.
A właśnie. Miałem ci to oddać.
- Co to? - To od Magnúsa. Masz pozdrowienia.
Okej.
- Cześć, Kato. - Na razie. Miłego lotu.
Droga Kato, żadna noc nie przyćmi świtu kolejnego dnia.
Jesteś najlepszą policjantką w mieście
i na pewno wkrótce wrócisz do pracy.
Halo. Mówi Hákon z Borgarnes.
Przepraszam, że tak późno,
ale nie wiedziałem, do kogo zadzwonić.
Nie ma sprawy. W czym mogę pomóc?
Oglądaj dalej.
Rozumiem. Co się stało?
Znalazłem ukryty pokój w piwnicy.
- W piwnicy? - Tak.
Pod schodami.
Myślę, że to o tym pokoju mówił ten facet z wiadomości.
Przysłalibyście kogoś z południa, kto by to sprawdził?
Przyjechałam.
- Chce mnie pani przyprawić o zawał? - A jak miałam cię obudzić?
Może zatrąbić, jakoś mnie ostrzec.
Daj spokój.
- Masz luminol w samochodzie? - Tak.
Przyniesiesz mi?
Jasne.
Jezu.
Jak w jakiejś rzeźni.
Tutaj musieli zabić Tómasa.
DNA się nie rozłożyło do tej pory?
Niekoniecznie.
Jeśli mamy szczęście, może nawet znajdziemy ślady DNA zabójcy.
A to nie jest tylko krew chłopca?
IMIĘ: TÓMAS NAZWISKO: KRISTJÁNSSON
Może.
Ale w noc zaginięcia chłopca słyszano męski krzyk w piwnicy, więc...
0 WYNIKÓW WYSZUKANIA
- Dziwne. - Co?
W bazie danych nie ma nic o Tómasie.
Co? Jak to możliwe?
Nic.
Może coś jest na dole.
SPRAWOZDANIE: POLICJA BORGARNES
- Hej! Znalazłem! - Naprawdę?
SPRAWOZDANIE: POLICJA BORGARNES OFICER: TRYGGVI SIGHVATSSON
Gerður Bárðardóttir? To nie ta kobieta z farmy obok Valhalli?
Tak. Farma nazywa się Borg.
Nie powinniśmy z nią porozmawiać?
Może pamięta coś z tamtej nocy.
Tak, nigdy tego nie zapomnę.
Znaliśmy Tómasa. To był dobry chłopak.
Mały twardziel. Miał jaja.
Nie jak te dzisiejsze mięczaki.
Jak poznaliście Tómasa?
Zawsze przebiegał przez nasze pola, gdy uciekał z Valhalli.
Tata go łapał, a potem dzwoniliśmy do ośrodka.
- Wiedziałam o jego planach. - Jakich planach?
Powrotu do Reykjavíku.
Przed zniknięciem powiedział mi, że chce tylko wrócić do rodziców.
Powiedział, że następnym razem dotrze do stolicy.
- Powiedzieliście o tym policji? - Tak.
- Powiedzieliśmy im wszystko. - Tak.
Tamtej nocy panował niezły ruch na drodze.
- Ruch? - Tak. Przejechały dwa samochody.
- W noc zniknięcia Tómasa? - Tak.
Pierwszy przejechał dość wcześnie,
a w nocy przejechał radiowóz.
- Radiowóz? - Tak.
Powinno to być w raporcie. O wszystkim powiedzieliśmy oficerowi.
Nic tu nie ma o radiowozie. Ani o drugim samochodzie.
Musimy przesłuchać tego Tryggviego Sighvatssona z raportu.
- Nie mów, że nie żyje. - Stary Tryggvi?
Ależ żyje. Choć wielu nad tym ubolewa.
Tryggvi? Masz gości.
Inspektor Hákon i Katrín Gunnarsdóttir z Wydziału Śledczego
w Reykjavíku.
Jak się masz, Tryggvi?
- W razie czego mnie zawołaj. - Dziękuję.
No proszę.
Czego chcecie?
Witaj, Tryggvi.
Chcę zapytać o raport, który złożyłeś 30 lat temu,
dotyczący zaginięcia Tómasa Kristjánssona.
Tryggvi. Dasz radę nam z tym pomóc?
Nie mam pojęcia, o czym ona mówi.
Tómas Kristjánsson. Chłopiec, który zaginął w Valhalli.
Na pewno pamiętasz.
To twój podpis, prawda?
Tryggvi.
Nie bądź taki.
Słuchaj, nie mam na to czasu.
Racja. Zwiewaj do domu. To nie praca dla kobiety.
Co z tobą nie tak?
Mogę porozmawiać z nim na osobności?
Jasne. Znaczy... na pewno?
Tak. To nie zajmie długo.
Jasne.
Dziękuję.
Tryggvi. Doskonale wiem, jak się czujesz.
Też popełniałam błędy.
Tak wielkie, że...
Nie mogę o nich zapomnieć, ile bym się nie starała.
Właściwie nie powinno mnie tu być.
Jestem na zwolnieniu, bo pewien mężczyzna zabrał
mi broń i strzelił sobie nią w głowę.
Nawet nie wiem, czy ta broń
była mi w ogóle potrzebna.
Ale to nie jest najgorsze.
Myślałam, że mój syn zrobił coś strasznego.
Więc zniszczyłam dowody.
Tylko ty o tym wiesz.
Ale nigdy nie jest za późno, by się zrehabilitować.
Jak sam słyszysz, mam wiele trupów w swojej szafie.
Ale chcę się zrehabilitować.
Przynajmniej spróbuję.
Inaczej...
ciężko mi będzie żyć ze sobą.
Nie napisałem tego raportu.
Byłem poza miastem.
To co tu robi twój podpis?
Podpisałem go, bo byłem wtedy komendantem.
Ale to on go napisał.
Kto?
Maggi.
Maggi? Jaki Maggi?
Komendant policji w Reykjavíku.